Ruim tien procent van de Nederlandse gebouwen met een oppervlakte van meer dan duizend vierkante meter voldoet niet aan de brandveiligheidsvoorschriften. Dat stelt Arnold Sirag, bestuurslid van Brandveilig Bouwen Nederland (BBN) op de website van de Nederlandse sectororganisatie Cobouw.

Sirag stelt dat vele grote gebouwen levens in gevaar brengen wanneer er een brand uitbreekt. Het percentage bouwtechnische fouten die geen gevaarlijke toestanden kunnen veroorzaken, zouden volgens hem bovendien nog veel hoger liggen. Dergelijke foutjes vindt men volgens Sirag in zeventig tot tachtig procent van de grote gebouwen.

Sirag stelt dat het merendeel van bouwtechnische brandfouten ontstaat door de onwetendheid van toezichthouders en aannemers. “Dit leidt tot een slechte naleving van de controle en een waslijst aan onverantwoorde ingrepen, zoals het verkeerd toepassen van geteste producten, het verbouwen van vluchtroutes, illegaal bijbouwen en het weghalen van wanden waarvan het doel onbekend is,” benadrukt hij.

Daarnaast houden ook het doorboren van brandscheidingen voor nieuwe bedradingen, het overververn van brandwerend geschilderde constructies en het verwijderen van isolatiemateriaal grote gevaren in voor brandonveiligheid. De kans op brand als gevolg van fouten hangt volgens Sirag onder meer af van de leeftijd van het gebouw, de kwaliteit van de nieuwbouw en de huidige functie van een gebouw.

Ook oude gebouwen die volgens verouderde normen zijn gebouwd, vormen volgens Sirag een extra risicobron. “Pas bij grotere verbouwingen of renovatie moet voor deze gebouwen een nieuwe vergunning worden aangevraagd met de bijbehorende aangescherpte regels,” voert hij aan.

Sirag vermoedt dat in elk gebouw wel iets te vinden is wat niet conform de regels is. “Dan gaat het vooral om gebruikersfouten, zoals een blokje onder een brandwerende deur, zodat deze open blijft staan bij brand, of een vluchtgang die geblokkeerd is door stoelen,” aldus nog Sirag.

Investeringen in de Europese bouwsector zullen dit jaar een groei van 2,6 procent kennen. Dat blijkt uit voorspellingen van Euroconstruct, de Europese vereniging van bouwbedrijven. Maar verwacht wordt dat de groei in West-Europa vanaf volgend jaar zal terugvallen, terwijl Oost-Europa een snellere stijging zal kennen.

Euroconstruct had voor dit jaar oorspronkelijk een groei van 1,5 procent voorzien. De sector doet het dan ook beter dan werd verwacht, maar die sterke groei is volgens de studie wellicht slechts tijdelijk. Vanaf volgend jaar zal de stijging weer beneden de 2 procent terugvallen, onder meer door de hoge prijzen in Frankrijk, Italië en Spanje.

De bouwsector in West-Europa is volgens Euroconstruct vooral gericht op het onderhoud, de uitbreiding en verbetering van de bestaande infrastructuur. In Oost-Europa daarentegen zullen de bouwactiviteiten daarentegen toegespitst wordt op nieuwe infrastructuur die nodig is om de economische groei van die regio te ondersteunen.

Ook de woningbranche moet er zich bewust van zijn dat de ouderen de snelst groeiende groep van de bevolking vormen. Dat stelt de Nederlandse trendwatcher Goos Eilander. Deze evolutie betekent volgens hem dat er aan de woning van de toekomst andere eisen zullen worden gesteld.

“Ouderen zullen volgens Eilander andere eisen aan hun woning en woonomgeving stellen,” aldus het magazine Wonen. “Men wil veiligheid, comfort, functionaliteit, rust en de voorzieningen in de onmiddellijke nabijheid.” Dat zijn volgens Eilander allemaal element waar de sector moet over nadenken.

Maar hij stelde dat de woningsector ook nog andere veranderingen zal ondergaan. “Onder meer het stijgend percentage allochtonen leidt tot andere wooneisen,” voerde hij aan. “Bovendien moet ook rekening gehouden worden met de steeds grotere mondigheid van de consument.

België telt naar schatting 50.000 tot 60.000 privé-zwembaden. Dat betekent dat gemiddeld één of tachtig Belgische gezinnen de beschikking heeft over een eigen zwembad. De aankoop kost 4.000 tot 25.000 euro, maar allerhande opties en onderhoud kunnen de kosten meer dan vertienvoudigen.

“De prijs voor een zwembad kan variëren van 4.000 euro voor een degelijk opbouwmodel tot 25.000 euro voor een zwembad in beton van vijf op tien meter,” meldt het online magazine Express.be. “Maar vooral de opties wegen zwaar op het budget. Verwarming, verlichting, een afdekzeil, een zuiveringsinstallatie, een desinfectiesysteem en dergelijke kunnen het budget doen oplopen tot een tienvoud van voonmelde prijzen.”

Opgemerkt wordt dat de prijs van een degelijke filterinstallatie al snel in de buurt kan komen van de aankoopprijs van het zwembad zelf. “Daarnaast zijn er de jaarlijks terugkerende kosten voor waterverbruik, chloor en eventueel gas of stookolie voor de verwarming,” aldus De Tijd. “Voor onderhoudsproducten belopen die van 150 tot 500 euro per jaar. Vooral de verwarmingskosten zijn niet gering. Afhankelijk van de gewenste temperatuur schommelt het jaarlijkse budget hiervoor tussen 1.500 en 2.500 euro.”

Berekend werd dat men voor een zwembad van 25.000 liter water al snel 2.000 tot 3.000 liter stookolie nodig is. “De jaarlijkse kosten stijgen naargelang het zwembad groter wordt. Een bad van acht op vier meter met een gemiddelde diepte van anderhalve meter is nog altijd goed voor 48.000 liter water.”

Het Duitse architectenbureau Gerkan, Marg & Partner (GMP) heeft de opdracht gekregen om voor het volgende Wereldkampioenschap Voetbal in Zuid-Afrika (2010) drie van de vijf nieuwe voetbalstadions te bouwen. Het beroemde bureau ontwierp recent ook nog het nieuwe spoorwegstation van Berlijn.

GMP ontwerpt de nieuwe voetbalstadions van Durban, Port Elizabeth en Kaapstad. “Voor het eerste krijgt het land nieuwe stadions die speciaal voor de voetbalsport worden gebouwd,” merkt de Duitse krant Frankfurter Algemeinen Zeitung op. “Voordien waren dergelijke complexen voorzien voor rugby en cricket.”

GMP heeft al ervaring opgedaan met voetbalstadions, want Volkwin Marg werd ingeschakeld om het historische Berlijnse Olympiastadion, waar de voorbije WK-finale gespeeld werd, opnieuw aan te kleden. Vooral het ontwerp van Durban oogt volgens de Duitse krant indrukwekkend, met ruimte voor 85.000 toeschouwers en een uitzicht op de Indische Oceaan.

De budgetten zijn relatief beperkt. Het stadion van Port Elizabeth mag ongeveer 60 miljoen euro kosten, terwijl Durban en Kaapstad elk 180 miljoen euro voorzien voor hun project. De verbouwing van het Olympiastadion van Berlijn kostte 250 miljoen euro.

Wallonië wil zijn houtproductie een duurzamer karakter geven. Dat heeft Waals minister van leefmilieu Benoit Lutgen onlangs benadrukt tijdens een bezoek aan het bedrijf Brunet in Mariembourg. Lutgen wil het gebruik promoten van een PEFC-label, dat duurzame bosexploitatie garandeert.

Op dit ogenblik heeft 46 procent van de Waalse bossen een PEFC-certificaat. Het gaat daarbij om 248.000 hectaren. Maar de Waalse milieuminister Benoit Lutgen wil dat niveau gevoelig opdrijven. Daarvoor wordt door de Waalse overheid een ministerieel besluit voorbereid dat voorziet in een financiële tegemoetkoming voor bosbeheerders die de criteria voor PEFC-cerficiëring naleven.

Het PEFC-label garandeert onder meer dat voor elke boom die wordt omgehakt een nieuw exemplaar wordt aangeplant. Ook worden bepaalde boomsoorten beschermd en bij de exploitatie wordt beroep gedaan op lokale arbeid.

Architecten verdrinken steeds meer in administratieve rompslomp. Dat stelt de Nationale Architecten Vereniging (NAV). Bovendien ondervindt de architect volgens de vereniging ook steeds meer last van de neveneffecten van de hoge prijs van de bouwgronden.

Uit het jaarlijkse NAV-marktonderzoek bleek dat tachtig procent van de ondervraagde architecten de toenemende administratie, procedures en voorschriften als een belangrijk knelpunt ervaren. Die overdadige administratie is volgens de organisatie vooral te wijten aan de complexe richtlijnen voor ruimtelijke ordening en de vele nieuwe technische normen. “De laatste jaren kwam er daarenboven nieuwe wetgeving bij, zoals bijvoorbeeld de veiligheidscoördinatie,” aldus de onderzoekers.

Maar ook de hoge kostprijs van de bouwgronden wordt door de architecten als een probleem ervaren. “De schaarste van de Vlaamse bouwgronden jaagt de prijzen de hoogte in,” aldus de NAV. “Kandidaat-bouwers worden hierdoor meer en meer in de armen gedreven van promotoren en sleutel-op-de-deur bedrijven.” De organisatie stelt daarbij het gebrek aan grondbeleid bij de Vlaamse overheid te betreuren.

Steden zijn niet meer aantrekkelijk genoeg en moeten dus veranderen. Dat stelt de Nederlandse futuroloog Paul Ostendorf. Hij voert aan dat mensen steeds meer buiten de stad gaan wonen, maar daardoor groeien steden volgens hem langzaam naar elkaar toe, zodat er uiteindelijk één groot stedelijk gebied ontstaat.

Ostendorf benadrukt dat hierdoor niet alleen vaker verkeersopstoppingen ontstaan, maar dat bovendien stilaan alle ruimte worden volgebouwd, zodat de steden dichtslibben. Hij voert aan dat dit probleem aangepakt moet worden door arcology, het combineren van architectuur en ecologie. “De uitvoering daarvan ziet er uit als mega-bouwwerken waarin mensen wonen, werken, ontspannen en winkelen,” benadrukt hij. “Het zijn geheel op zich zelf staande structuren. Hele steden en hun functies worden samengebracht in een gebouw. De stad wordt een gebouw.”

Hij verwijst daarbij naar theoretische modellen uit onder meer Japan en de Verenigde Staten. Zo benadrukt Ostendorf dat in Japan een soort torens werden uitgetekend waarin wonen, werken en leven gecombineerd kunnen worden. Die torens zijn wel enkele duizenden meters hoog en kunnen tot één miljoen mensen onderdak bieden. Dat is volgens de Nederlandse futuroloog een logische oplossing, omdat een stad nu eenmaal ook in de hoogte gebouwd kunnen worden.

De Topsporthal kan een belangrijke bijdrage leveren tot een groter samenhorigheidsgevoel onder de Antwerpenaren. Dat verklaarde burgemeester Patrick Janssens vanmiddag tijdens de voorstelling van het nieuwe complex op de site van het Sportpaleis. De realisatie van de Topsporthal is het resultaat van een publiek-private samenwerking tussen het stadsbestuur en de beheerder van het Sportpaleis, die elk zes miljoen euro inbrengen.

“Het huidige stadsbestuur heeft sport hoog op de agenda geplaatst”, schetste Patrick Janssens het kader waarbinnen een en ander is ontstaan. “Die keuze werd zeker niet gemaakt om de hobby’s van een aantal leden van het college te financieren, want dan zou David Beckham op het Kiel spelen. De reden is dat sport één van de weinige beleidsdomeinen is binnen dewelke je een aantal negatieve tendensen kan keren. In Antwerpen heerst er meer verdeeldheid dan een stad kan verdragen.

De integratieproblematiek bepaalt mee de sfeer en bovendien hebben veel mensen het gevoel dat het vroeger beter was. Objectief bekeken blijkt dat niet juist te zijn, maar de perceptie is dus anders. Om dat tegen te gaan, hebben ze al op verschillende plaatsen in de wereld in sport geïnvesteerd. Met resultaat. Dat willen we ook in Antwerpen bereiken.”

Schepen van sport Chantal Pauwels en Sportpaleisdirecteur Jan Van Esbroeck legden de klemtoon op de voordelen van de PPS-structuur. Het stadsbestuur brengt haar slagkracht in, die zich concretiseert in een substantiële deelname in de bouwkost en een minimum aantal gebruiksdagen van de Topsporthal. Terwijl de NV Sportpaleis zijn bewezen kwaliteiten als exploitant, het andere deel van de bouwkost en de financiële draagkracht van de evenementensector in de weegschaal legt.

Het resultaat is dat het stadsbestuur over een Topsporthal conform de reglementeringen kan beschikken met een professionele exploitatie en waar topsport gegarandeerd de voorkeur geniet. De exploitanten van het Sportpaleis krijgen op hun beurt de beschikking over een extra evenementenhal, die ze binnen het kader van de samenwerkingsovereenkomst vrij kunnen uitbaten en dat middels een verlaagde basisinvestering.

Donderdag werd ook aangekondigd dat er met de Nationale Loterij een overeenkomst werd gesloten om met haar meest populaire product als naamsponsor te fungeren. Het nieuwe complex heet vanaf nu dan ook de Lotto Arena.

De bouwsector heeft meer dan een maand vertraging opgelopen. Dat stelt de Vlaamse Confederatie Bouw. Dat wordt geweten aan de strenge winter en de natte lente. Door de hitte van de jongste dagen is volgens de VCB bovendien de productiviteit van de bouwvakkers gedaald. Vertragingen kunnen sommige aannemers zware boetes opleveren omdat de afgesproken uitvoeringstermijnen worden overschreden.

De VCB stelt dat de voorbije winter gemiddeld dertig dagen meer erkende vorstdagen kende als een normale winter. De organisatie merkt op dat de bouwbedrijven tegen het einde van de winter daardoor al een achterstand van ruim twee maanden hadden opgelopen. Daarna volgden ook nog eens een uiterst natte lente en een nationale staking van de betoncentrales. Die achterstand kon wel gedeeltelijk worden opgehaald, maar niet helemaal.

De huidige hitteperiode is volgens de VCB ook niet van aard om verder te knagen aan die achterstand. “De bouwvakkers blijven wel aan de slag, maar de warmte zorgt wel voor een lagere productiviteit,” aldus de organisatie. “Vanaf bepaalde temperaturen moet de werkgever in voldoende beschermingsmiddelen voorzien en koele dranken ter beschikking stellen. Daarnaast zijn er ook de verplichte rustpauzes.”

De sector staat aan de vooravond van het bouwverlof en daarmee zien diverse aannemers de deadlines van hun uitvoeringstermijnen akelig dichterbij komen.